IndigoFjord
New member
Öğretmenler odasında çayını yudumlayan Ahmet Hoca, gözlerini dışarıdaki yağmurlu manzaraya dikmiş, bir yandan da geometri dersinde kullanacağı sunumu düşünüyor. Hani bazen insanın kafası karışır ya, işte Ahmet Hoca'nın da aklında sunumun nasıl daha etkili olacağına dair bir sürü soru dolanıyor. O sunum ki, öğrencilerin geometriyi sevmesine sebep olacak, ya da onu tamamen korkulu bir rüya hâline getirecek...
Ahmet Hoca'nın öncelikli düşündüğü şeylerden biri, sunumun görsel tasarımıydı. Çünkü biliyor ki, ilk izlenim her zaman önemli. Sunumu açtığında öğrencilerinin gözlerinde bir parıltı görmek istiyor. Renklere karar vermek? Ah, işte bu bazen en zor kısım. Çok parlak olursa dikkat dağıtıcı, çok soluk olursa sıkıcı... Dengeyi bulmak gerek, değil mi?
Bir de içerik meselesi var tabii. Ahmet Hoca'nın kafasında dolaşan formüller, teoremler bir yana, asıl mesele bunları basit ve anlaşılır bir dille anlatabilmek. "Peki, nasıl yapacağım bunu?" diye kendi kendine mırıldanıyor. Kısa, net ve öz cümleler kullanmak, örneklerle zenginleştirmek, her şeyden önemlisi de öğrencilerin seviyesine uygun bir dil kullanmak... İşte bu, Ahmet Hoca'nın ustalıkla çözmesi gereken bulmacalardan biri.
Derken aklına geliyor, sunumda etkileşimli bir bölüm eklemek. Ama nasıl? Öğrencilerin dikkatini çekecek sorular, onların da katılımını sağlayacak aktiviteler... "Ara sıra küçük bir şaka, bir espri de fena olmaz hani," diyor kendi kendine. Gerçekten de, bir sunumdan çok daha fazlası olmalı bu. Öğrencilerle bir iletişim köprüsü kurmalı, onlara geometriyi sevdirmeli.
Sunumun sonuna doğru yaklaştığında Ahmet Hoca, bir özet bölümü eklemenin önemli olduğunu düşünüyor. Öğrenciler, dersi bitirirken ne öğrendiklerini hatırlamalı. "Ama bu da sıkıcı bir şekilde olmamalı," diyor. Kendi kendine söyleniyor, "Abi ya, işin püf noktası burada, kısa ve tatlı bir özetle noktayı koyacaksın."
Bütün bunları düşünürken Ahmet Hoca, odanın içindeki sessizliği fark ediyor. Çayını bitiriyor, bilgisayarının başına geçiyor ve sunumu hazırlamaya koyuluyor. Çünkü biliyor ki, iyi hazırlanmış bir sunum, dersin yarısıdır. Ve bazen en iyi planlar, insanın içinden geldiği gibi yaptığıdır...
Ahmet Hoca'nın öncelikli düşündüğü şeylerden biri, sunumun görsel tasarımıydı. Çünkü biliyor ki, ilk izlenim her zaman önemli. Sunumu açtığında öğrencilerinin gözlerinde bir parıltı görmek istiyor. Renklere karar vermek? Ah, işte bu bazen en zor kısım. Çok parlak olursa dikkat dağıtıcı, çok soluk olursa sıkıcı... Dengeyi bulmak gerek, değil mi?
Bir de içerik meselesi var tabii. Ahmet Hoca'nın kafasında dolaşan formüller, teoremler bir yana, asıl mesele bunları basit ve anlaşılır bir dille anlatabilmek. "Peki, nasıl yapacağım bunu?" diye kendi kendine mırıldanıyor. Kısa, net ve öz cümleler kullanmak, örneklerle zenginleştirmek, her şeyden önemlisi de öğrencilerin seviyesine uygun bir dil kullanmak... İşte bu, Ahmet Hoca'nın ustalıkla çözmesi gereken bulmacalardan biri.
Derken aklına geliyor, sunumda etkileşimli bir bölüm eklemek. Ama nasıl? Öğrencilerin dikkatini çekecek sorular, onların da katılımını sağlayacak aktiviteler... "Ara sıra küçük bir şaka, bir espri de fena olmaz hani," diyor kendi kendine. Gerçekten de, bir sunumdan çok daha fazlası olmalı bu. Öğrencilerle bir iletişim köprüsü kurmalı, onlara geometriyi sevdirmeli.
Sunumun sonuna doğru yaklaştığında Ahmet Hoca, bir özet bölümü eklemenin önemli olduğunu düşünüyor. Öğrenciler, dersi bitirirken ne öğrendiklerini hatırlamalı. "Ama bu da sıkıcı bir şekilde olmamalı," diyor. Kendi kendine söyleniyor, "Abi ya, işin püf noktası burada, kısa ve tatlı bir özetle noktayı koyacaksın."
Bütün bunları düşünürken Ahmet Hoca, odanın içindeki sessizliği fark ediyor. Çayını bitiriyor, bilgisayarının başına geçiyor ve sunumu hazırlamaya koyuluyor. Çünkü biliyor ki, iyi hazırlanmış bir sunum, dersin yarısıdır. Ve bazen en iyi planlar, insanın içinden geldiği gibi yaptığıdır...
