SatinPavilion
New member
Çizim yapmayı hiç düşündün mü? Hani şu sorularda ek çizim yapmayı... Belki de bir sorunu çözmeye çalışıyorsundur ama bir türlü tam olarak toparlayamıyorsundur. İşte burada devreye giriyor, o yaratıcı dokunuşlar. Bazen bir kalem darbesi, bir karalama, zihninde kocaman kapılar açabilir. Hayal et, önünde bir problem var ve sen kalemi eline alıp kağıda döküyorsun... Birden her şey daha anlamlı hale geliyor.
Bir düşüncenin resmini çizebilmek, iki dünya arasında köprü kurmak gibi bir şey. Sözcüklerin yetmediği yerde, çizgiler devreye girer. Çizim, beynin o köşede bekleyen yaratıcı tarafını harekete geçirir. Hani derler ya "Bir resim bin kelimeye bedeldir" diye, işte tam da öyle bir şey. Kimi zaman bir çember, kimi zaman bir kare, bazen de sadece birkaç çizgi yeter. Anlarsın ki aslında o kadar da zor değilmiş.
Peki, nasıl aklımıza gelir bu ek çizimler? Belki de çocukken yaptığımız o basit karalamalardan ilham alabiliriz. Çocuklar gibi düşünmeye başladığımızda, her şey daha basit ve daha eğlenceli hale gelir. Çizim yaparken kendine sormak, "Bu nasıl görünürdü?" ya da "Bu neye benzerdi?" gibi sorular sormak. İşte bu sorular beynin o uyuyan tarafını uyandırır.
Kendinle konuşmayı dene, hani şöyle içinden, "Ya ben bu soruyu nasıl daha iyi anlarım?" diye. Çizim yaparken, bir anda fark edersin ki, çözüm gözlerinin önünde duruyor. Başka bir gözle bakabilmek, işin püf noktası. Bazen bir problem, sadece farklı bir açıdan bakıldığında daha anlaşılır hale gelir.
Unutma, çizim yetenek işi değil, odaklanma ve yaratıcı düşünce meselesi. Herkes Picasso olmak zorunda değil, önemli olan kendi tarzını bulmak. Çizim yaparken kendine ve hayal gücüne güven. Bu, kendi iç sesini dinlemek gibidir. Yeter ki o iç sesin rehberliğine izin ver.
Ve işte böyle, kağıt üzerinde bir şeyler karalamak, sadece boş bir uğraş değil. Belki de o küçük çizimle gelecekteki büyük bir fikrin temellerini atıyorsun. Kim bilir, belki de bir dahaki sefere bir sorunla karşılaştığında, eline kalem alıp çizim yapmayı denersin. Abi ya, vallahi billahi dene, inan bana işe yarayacak.
Bir düşüncenin resmini çizebilmek, iki dünya arasında köprü kurmak gibi bir şey. Sözcüklerin yetmediği yerde, çizgiler devreye girer. Çizim, beynin o köşede bekleyen yaratıcı tarafını harekete geçirir. Hani derler ya "Bir resim bin kelimeye bedeldir" diye, işte tam da öyle bir şey. Kimi zaman bir çember, kimi zaman bir kare, bazen de sadece birkaç çizgi yeter. Anlarsın ki aslında o kadar da zor değilmiş.
Peki, nasıl aklımıza gelir bu ek çizimler? Belki de çocukken yaptığımız o basit karalamalardan ilham alabiliriz. Çocuklar gibi düşünmeye başladığımızda, her şey daha basit ve daha eğlenceli hale gelir. Çizim yaparken kendine sormak, "Bu nasıl görünürdü?" ya da "Bu neye benzerdi?" gibi sorular sormak. İşte bu sorular beynin o uyuyan tarafını uyandırır.
Kendinle konuşmayı dene, hani şöyle içinden, "Ya ben bu soruyu nasıl daha iyi anlarım?" diye. Çizim yaparken, bir anda fark edersin ki, çözüm gözlerinin önünde duruyor. Başka bir gözle bakabilmek, işin püf noktası. Bazen bir problem, sadece farklı bir açıdan bakıldığında daha anlaşılır hale gelir.
Unutma, çizim yetenek işi değil, odaklanma ve yaratıcı düşünce meselesi. Herkes Picasso olmak zorunda değil, önemli olan kendi tarzını bulmak. Çizim yaparken kendine ve hayal gücüne güven. Bu, kendi iç sesini dinlemek gibidir. Yeter ki o iç sesin rehberliğine izin ver.
Ve işte böyle, kağıt üzerinde bir şeyler karalamak, sadece boş bir uğraş değil. Belki de o küçük çizimle gelecekteki büyük bir fikrin temellerini atıyorsun. Kim bilir, belki de bir dahaki sefere bir sorunla karşılaştığında, eline kalem alıp çizim yapmayı denersin. Abi ya, vallahi billahi dene, inan bana işe yarayacak.